( 1 ) شاعر چنين سروده است : « دوستان هنگام آسايش و راحت بسيارند ، ولى در سختىها ، آنان اندكند . بنا بر اين ، ادعاى دوستى كسانى كه با آنان برادرى و دوستى مىكنى تو را مفريبد كه براى تو در سختى دوستى نيست . هر كسى مىگويد من وفا دارم ، ولى چنان نيست كه به گفتار خود عمل كند ، مگر مرد نژاده و دين‌دار كه چون سخنى گويد به آن عمل مىكند . » ( 2 ) ديگرى گفته است « از دوستان كسانى را با صفا مىبينم كه يك دل و به هنگام بروز سختىها شكيبا و پايدار باشند . » ( 3 ) ديگرى گفته است « هر دوستى كه دوستى او براى خدا نباشد من به دوستى و صميميت او اعتماد ندارم . » ( 4 ) ديگرى گفته است « با دشمن من دوستى مىورزى و مىپندارى كه من دوست تو هستم . اين گفتار تو مايهء شگفتى است ، برادر من كسى نيست كه فقط با زبان مرا دوست داشته باشد ، بلكه دوست من كسى است كه در غياب هم ، دوست من باشد . » ( 5 ) مجلس شصت و دوم در فضيلت ذكر و ذاكران و مذكران ( 6 ) خداوند متعال در آيهء يك صد و چهل و نهم سورهء بقره فرموده است « پس ياد كنيد مرا تا ياد كنم شما را و شكر كنيد مرا و ناسپاسى مكنيد مرا . » ( 7 ) و در آيهء چهل و دوم سورهء احزاب فرموده است « اى گروهى كه ايمان آورده‌ايد ، ياد كنيد خدا را ياد كردنى بسيار . » و در آيهء سى و ششم همان سوره فرموده است « مردان و زنانى كه خدا را بسيار يادكننده‌اند . » ( 8 ) و در آيهء بيست و دوم سورهء غاشيه فرموده است « پس پند بده كه تو پند دهنده‌يى و برايشان چيره نيستى . » « 1 » ( 9 ) مفسران گفته‌اند : خداوند فرموده است ، با ايمان مرا ياد كنيد تا من هم از صميم جان شما را ياد كنم . با حالت تسليم و مسلمانى مرا ياد كنيد تا شما را با گرامى

--> ( 1 ) . آيات مورد ذكر در قرآن بسيار زياد است و براى اطلاع بيشتر از نمونه‌هاى ديگر ، رك . به : رياض الصالحين نووى ، ص 493 ، چاپ بيروت ، 1393 قمرى و محجة البيضاء ، ص 266 ، ج 2 . م .